Biografie

norbruis1308.jpg
 
 

Door een hersenbloeding na haar geboorte is Alyda linkszijdig spastisch en deels verlamd. Deze aandoening, cerebrale parese genoemd, beperkt haar bij datgene wat ze het liefste doet: sporten. Maar heeft niet iedereen die aan sport doet een beperking? Met die instelling is Alyda in 2011 op de fiets gestapt, een aangepaste, dat wel. Ze denkt niet aan wat haar beperkt, maar werkt dagelijks aan wat haar succes kan brengen.

Nog voor het wielrennen werkte Alyda aan haar Paralympische droom. Na altijd gekorfbald te hebben in Ureterp, diende zich de kans aan om aan alpineskiën te gaan doen. Ze haalde in deze sport de nationale selectie en kon zich plaatsen voor de Spelen van Vancouver 2010. Toch voelde deze sport niet als de ware en Alyda stopte. Einde Paralympische droom… of niet?

In 2011 vond Alyda de fiets. En de fiets bleek het ook goed met haar te kunnen vinden. Bondscoach Eelke van der Wal gaf haar een kans om zich te bewijzen en ze greep deze kans met beide handen aan. Na een paar maanden mocht ze bij wijze van test meedoen aan het WK in Denemarken. Een 5e plaats was het resultaat. 

Op de baan bleek pas echt waar haar kracht lag. Explosief uit de startmachine en 500 meter voluit trappen. De trainingen wezen op ongewone aanleg. In Los Angeles 2012 nam Alyda voor het eerst deel aan het WK baan. De 500 meter tijdrit wist ze te winnen, de 3 kilometer achtervolging bracht haar naar zilver. 

De carrière ontwikkelde zich razendsnel. Vanuit het niets was daar de kans om toch die begeerde Paralympics te behalen. London2012 werd daarmee een droom die uitkwam, maar tegelijkertijd ook een kleine nachtmerrie. Drie weken voor aanvang was daar een acute blindedarmontsteking. De kansen op deelname leken nihil, laat staan goed presteren.

Hoe groot was dan ook het wonder dat er toch Paralympisch eremetaal kon worden gewonnen. Op wilskracht perste Alyda in de 500 meter tijdrit alles uit haar lijf, hetgeen resulteerde in een zilveren plak. De 3 kilometer achtervolging had ze toen al achter de rug. Daar bleef de prestatie zoals verwacht uit. 

Na Londen begon haar carrière eigenlijk pas echt. De sneltrein van het eerste jaar maakte plaats voor het echte leven voor de sport. Volwaardige trainingsprogramma’s werden gebouwd om te kunnen pieken op de jaarlijkse WK’s. Eind 2015 stond de teller op liefst 6 wereldtitels en nog meer nationale titels en dus reisde ze in 2016 als torenhoog favoriete af naar Rio voor haar 2e Paralympische Spelen. 

In Rio kon Alyda haar droom pas echt goed realiseren. Fit aan de start was ze in staat liefst twee titels (tijdrit weg, tijdrit baan) in de wacht te slepen en tevens brons (achtervolging baan) te bemachtigen. Vanaf september 2016 mag Alyda zich daadwerkelijk Paralympisch Kampioene noemen. 

Het verhaal is echter nog niet af. Geboren in 1989 telt Alyda 31 lentes in 2020, wanneer de volgende Paralympische Spelen worden verreden. Deelname aan deze Spelen in Tokio is het volgende grote doel. Alles aan de kant van hier naar Tokio.